Gedicht over de provinciale weg N210
Ella van Vliet, polderdichter van de Krimpenerwaard. t.a.v. publicatie in AD Groene Hart. 16.10.2007
De Krimpenerwaardse levensader
door megatransporten verzwakt
Zuchtend onder te zware lasten
gelijk een oude dame bezweken
kreunend onderuit gezakt
Zij capituleert, doch men begint
opnieuw een bestendig offensief
dat statig de welvaart zal trotseren.
Vernietiging van nostalgie
nemen wij voor lief…
Ik, dé Algerabrug !
Ella van Vliet, polderdichter van de Krimpenerwaard. AD-mediacafé, De Tuyter, Kr.a.d.IJssel, 29 november 2007
Het is 1958:
Stoer en sterk
met armen van staal
begin ik mijn prachtig succesverhaal,
want ÍK
ben de gewéldige Algerabrug.
Met mijn massief ijzeren rug
en met mijn benen in beton gegoten
heb ÍK
de Krimpenerwaard ontsloten!
Ik ken mijn taken van haver tot gort.
Moeiteloos rijdt men nu
van Krimpen naar Dordt.
In ‘t IJsselwater trotseer ik -met bravoure- het tij
(nou ja…, met een stormvloedkerinkje aan mijn zij)
Ik ben een parel aan uw kronen
wees dankbaar
dat u naast mij mag wonen.
Inmiddels werd het de jaren tachtig:
Ik voel me nu toch niet meer zo prachtig…
Zeg, heren van Rijkswaterstaat,
kijkt ú eens even hoe het met mij gaat.
Ik begin wat te scheuren hier en daar
en ‘t wordt me toch wel een beetje zwaar.
Het raast maar door hè, dat verkeer
en volgens mij wordt het telkens meer.
Zou u zo vriendelijk willen zijn misschien
om mij een beetje te ontzien?
Of, weet u, geef mij maar een extra baan,
dan hangen wij die er aan de zijkant aan.
Dan praten we niet meer over die vochtige plekken.
Ik begin namelijk hier en daar wat te lekken…
En mijn beton brokkelt ook al zo.
Niets zeggen hoor, tegen TNO!
Want weet je
ik ben natuurlijk nog wel die geweldige brug
met die massief ijzeren rug,
maar begrijpt u, dat zelfs Ík wel een beetje slijt
gedurende die drukke tijd.
Januari 2007:
Had ik toch bijna de geest gegeven!
Een deel van mijn bouten, nee niet van die kleine
dreigde in het water te verdwijnen.
Groot alarm dus, dat begrijpt u wellicht.
Mijn gat werd meteen voor nood gedicht.
En ‘s nachts door Hollandia, definitief.
Toen kwam pas écht het initiatief.
Er kon niet langer meer worden gewacht
op het groot onderhoud in 2008.
De knappe koppen kwamen bij elkaar;
het ging gebeuren en nog wel dit jaar.
“Het grootste knelpunt” werd ik genoemd
en om mijn stagnatie werd ik verdoemd.
Ik was een “bottleneck” , een “corridor”
en zo ging dat nog wel even door.
Ze noemden zelfs een túnnel, naar Ridderkerk!
Maar dát was te duur en heel veel werk.
Maar ÍK ben het toch, die tot op de dag van vandaag
met míjn pijlers de economie draag!
Ik word steeds moedelozer en moe
en ben nu aan mijn laatste beetje toe.
Een reconstructie van mijn rug,
misschien zelfs een hele níeuwe brug?
Bezwaarschriften vliegen je om de oren.
Omwonenden willen die herrie ook niet meer horen.
Inmiddels is het een klus met een miljoenen budget
en word ik dan uiteindelijk tóch aan de kant gezet?
Ik zeg altijd maar: De tijd zal het leren,
je ziet het vanzelf; het tij zal toch keren..
want ÍK
Ik was en ik ben toch maar
Dé Algerabrug
die met mijn massief ijzeren rug
en met mijn benen in beton gegoten
toch maar mooi
de Krimpenerwaard heeft ontsloten…
De ronde om de rotonde (maart 2009)
Het blije bericht
doet nu de ronde;
in Ammerstol
komt dan tóch een rotonde
Na jaren komt dat van de grond
daar de provincie het onnodig vond
Rond de tafel, in de rondvraag
rondgeschreven, rondgedeeld
Rondgelopen, rondgereden
rondbazuinend, rondgemaild
Rondgekeken, rondgesproken
rondgestrooid en rondgedwaald
Rondgecirkeld, rondgehangen,
rondgedraaid maar tóch gehaald!
Met een rondedans van vreugde
vieren zij nu dit besluit
Het zal daar tóch nog
rond gaan komen
Dat verdienen zij; ronduit!
Ella van Vliet
Polderdichter van de Krimpenerwaard
De Harp (18 juni 2009 QuaWonen)
De harp heeft vele snaren Geen enkele snaar is identiek
Je moet ze echter álle bespelen
om te komen tot muziek
De harp is als de maatschappij
Elk mens heeft zijn eigen geluid
Je moet ze echter állen bewegen
om te komen tot een democratisch besluit
De harp is als een mens
We raken vaak een gevoelige snaar
Maar juist omdat níemand gelijkgestemd is
passen wij zo goed bij elkaar
De harp is als de zon
die met haar stralen verplicht
dat de aarde zich in beweging zet
in een duet van warmte en licht
De harp is als het water
Golven van geluid gaan ieder uur
Stromend, als het water in de sloten
een symfonie tussen mens en natuur
De harp is als de Krimpenerwaard
Een instrument, veelzijdig en vol dynamiek
En met ons allen als haar prachtige snaren
maakt zij de mooiste muziek…
Ella van Vliet
Polderdichter Krimpenerwaard
